pierwsza rozmowa i 2 match

Wczoraj na profilu pojawiła się u mnie druga rodzinka, a raczej samotna mama z dwójką dzieci (dziewczynka 11 lat, chłopiec 8). Mieszkają w Springfield (25 km od Waszyngtonu), Virginia. 

Ja myślałam, że napisałam długi list, ale okazało się, że można jeszcze dłuższy :D Ma to wiele plusów, bo poznałam dużo szczegółów na ich temat. Dzieci bardzo tęsknią za ojcem, który się przeprowadził do innego Stanu i rozmawia z nimi 1-2 razy w tygodniu i przez to ciężko im się skupić, łatwo się poddają i czasami jest ciężko, chłopiec ma podejrzenie ADHD, a z matką nie spędzają jakoś dużo czasu, bo pracuje. HM napisała wszystko szczerze, żeby nie było potem niespodzianek. Pracuje dla National Geographic w Waszyngtonie i z tego co mi się wydaje szykuje się niezły zapiernicz. Napisałam jej krótką wiadomość, a ona odpisała mi znowu esejem zadając przy tym też masę pytań. Na początku myślałam, że coś jej się pomyliło i skopiowała swój list, ale nie :D uczucia miałam mieszane, ale mam ciocię w Stanach i dałam jej ten list, żeby przeczytała stwierdziła, że jakby miała wybór, to na pewno by tego się nie podjeła. Ja mimo wszystko nie nastawiam się tak negatywnie, chcą ze mną porozmawiać, więc umówię się z nimi jak tylko wrócą z wakacji. 

Aleeee potrzebują au pair od 27 grudnia, więc.. dla mnie jest to za późno.

Miałam dzisiaj rozmowę z pierwszą rodzinką (jedna dziewczynka, 7 lat z St. Louis, Missouri). Nie mogłam ich niestety zobaczyć, bo mieli problem z kamerką, ale mają to naprawić. Rozmawiałyśmy jakąś godzinę. I nie spodziewałam się, że po rozmowie będę uśmiechnięta od ucha do ucha. Czekając na HM i jej córkę mówiłam sobie "kurcze.. średnio", jestem po i moje nastawienie mega się zmieniło. Mam wątpliwości, tym bardziej, że to była pierwsza rozmowa z nimi i w ogóle z kimkolwiek. Jak usłyszałam ten charakterystyczny dzwonek skypa myślałam, ze serce mam w głowie tak mi waliło HAHA. Bardzo fajnie nam się rozmawiało, Veronica wydaje się przesłodka, umówiłyśmy się na następną rozmowę we wtorek i mam trochę rzeczy do przemyślenia. Zależy im na tym, żeby była członkiem ich rodziny. Znają trochę słów po polsku, bo mieli kiedyś nanny z Pl. Wyślą mi na nią namiary i na au pair, która teraz u nich jest.

!!! Sami zawożą V. do szkoły i ją odbierają, zajęcia dodatkowe ma blisko domu, a to wiąże się z tym, że nie mam samochodu. Nie wiem co o tym myśleć. HM mówi, że wszystko jest w miarę blisko i mam super połączenia wszędzie. Zapytam o rower haha, ale trochę mnie to zmartwiło mimo wszystko.. co o tym myślicie?

WIELKIM PLUSEM jest to, że chcą mnie jak najszybciej! Już we wrześniu. Nie wiem jak to możliwe, załatwię tak szybko wszystkie papiery? Poza tym nie podjęłam decyzji, będziemy jeszcze rozmawiać, więc dni lecą. Ale przecież tego właśnie chciałam, wylecieć maksymalnie w październiku i czekając na otwarcie roomu wydawało się to niemożliwe. Mam mega mętlik w głowie, 2 dni na przemyślenia. Skoro chcą kogoś tak szybko, nie mogę też długo czekać z decyzją. Nie wiem czy są wymarzoną rodziną, ale wydają się normalni. Znacie może kogoś kto jest/będzie w tym rejonie? Help help help?

Idę spać, bo miałam dzisiaj dzień pełen wrażeń, a jutro też masa rzeczy do zrobienia.

Jak macie jakieś rady, piszcie, na pewno mi się przydadzą i dodadzą otuchy :)