Time to say goodbye

Dzień pakowania, 3 godziny spania i 2 na lotnisku. Jedno z najcięższych pożegnań w moim życiu. Mikki Walker, uczestniczka rocznej wymiany w Polsce, trafiła do mnie przez przypadek. Spędziła w moim domu pół roku i stała się moją siostrą. Pisząc to napływają mi łzy. Od miesiąca unikałyśmy rozmów o jej wyjeździe, wczoraj jednak miałyśmy dzień podziękowań, przeprosin i wspólnych rodzinnych zdjęć. Dzięki niej nauczyłam się wiele o Stanach Zjednoczonych, nauczyłam się być wyrozumiała, tolerancyjna i cierpliwa. Poznałam cudownych ludzi z różnych zakątków świata i to dzięki niej zdecydowałam się na rok w USA. Miałyśmy czasem gorsze dni, siedziałyśmy w osobnych pokojach, nie rozmawiając prawie cały dzień, ale następnego dnia leżałyśmy w jednym łóżku jedząc lody i oglądając filmy. Nie zapomnę rozmów na skype z jej rodziną, babuni, która wysyłała mi różne prezenty i za każdym razem pytała czy przyjadę ją odwiedzić, urodzinową niespodziankę, którą zorganizowała specjalnie dla mnie, ploteczki, pieczenie ciasteczek i słuchanie wspólnie świątecznych piosenek, (nie)zapomniany Sylwester, studniówka z Brazylijczykami, "tak słucham?" kiedy odbierała ode mnie telefon, wzajemne uczenie się języków, Justin Bieber na chatroulette haha, przerabianie ciuchów, lepienie pierogów, amerykańskie pancakes'y z syropem klonowym i nutellą, nasze pierwsze spotkanie.. BLA BLA BLA Nigdy tego nie zapomnę i wiem, że ona też nie. To był cudowny czas. Po powrocie z lotniska poszłam do jej pokoju, gdzie został tylko miś. W domu jest tak cicho i pusto. To takie wzruszające kiedy widzisz spływające łzy po policzkach taty i mamy, którzy traktowali ją jak swoją drugą córkę i mają świadomość, że raczej nigdy już jej nie zobaczą. Oh, koniec już tego użalania się nad sobą. Do usłyszenia! ;)

                           

A tutaj filmik o grupie z Wrocławia ;) Polecam! KLIK ;)